Wat maakt de monastieke intervisies van Joyce zo bijzonder voor predikanten, geestelijk verzorgers en andere mensen die dagelijks ruimte scheppen voor het verhaal van een ander?
Misschien begint het met iets eenvoudigs, en tegelijk iets zeldzaams: er is een luisterend oor voor jou.
Mogen ontvangen
Voor één keer hoef jij niet degene te zijn die zelf opvangt, begrijpt, draagt of richting geeft. Je mag zelf ontvangen. Je mag je verhaal neerleggen in een kring van mensen die het landschap van jouw werk kennen, die weten hoe het is om aanwezig te zijn bij levensvragen, verlies, hoop en verlangen. Mensen die luisteren, niet om te beoordelen of op te lossen, maar om werkelijk te horen.
Aandacht die dieper reikt dan denken
Maar er gebeurt nog iets. Terwijl anderen naar jou luisteren, ontwaakt gaandeweg ook een nieuw luisteren in jezelf. Een aandacht die dieper reikt dan het denken alleen. Een zachte, nieuwsgierige manier van aanwezig zijn bij wat er in je leeft. Bij gevoelens, inzichten, verlangens en wijsheid waarvan je soms niet eens wist dat ze er waren.
Verstillen en loskomen
In de verstilling van de ochtend, geopend door een eenvoudige lichamelijke meditatieve oefening aan het begin, beginnen vastgezette patronen voorzichtig los te komen. Spanningen die zich in de loop van de tijd weer hebben genesteld in je systeem. Verhalen die zich aan je hebben gehecht. Verwachtingen, rollen en verantwoordelijkheden die zich ongemerkt om je heen hebben gevouwen.
Laag voor laag wordt er weer ruimte gemaakt. Wat in jouzelf levend is komt langzaamaan weer voor de dag. Er komt weer wat meer lucht, lichamelijk al, maar het is alsof ook de ziel weer ademhaalt.
Je komt weer los. Niet zo veel dat alles wankelt. Maar ook niet zo weinig dat alles hetzelfde blijft. Precies genoeg om weer beweging te brengen waar verstarring was ontstaan. Om weer stroming te voelen waar het leven was gaan stokken.
Dragende grond
En juist in die beweging wordt iets zichtbaar wat misschien altijd al wel aanwezig was: de dragende grond onder je bestaan. De plek van waaruit je leeft, werkt, liefhebt en betekenis geeft. De stille bodem die je draagt, ook wanneer je dat zelf even vergeten bent.
Vier keer per jaar kom je samen voor een ochtend van drie uur. Een ochtend van verstilling, ontmoeting en aandacht. Een ochtend waarin je eerst opnieuw thuiskomt in je lichaam, en van daaruit ook weer in je ziel.
Wie na afloop naar huis gaat, neemt zelden alleen nieuwe inzichten mee. Er is vaak ook iets anders gebeurd: het hart voelt ruimer, het hoofd lichter, het lichaam soepeler. Wat vastzat is weer gaan bewegen. Wat verstopt was is weer gaan stromen.
Dichterbij de Bron
En misschien is dat wel het grootste geschenk van deze monastieke intervisies: dat je opnieuw ervaart hoe kostbaar en wonderlijk het is om te leven. Dat je weer iets dichter bent gekomen bij jezelf en de Bron waaruit je bestaat. En daardoor ook weer rijker aanwezig kunt zijn bij de mensen aan wie jij je dagelijks toewijdt.
Georg Naber, predikant, september 2026
Meer weten? Interesse? Lees hier verder over Monastieke intervisie.
In 2026-2027 zijn er 3 groepen: Zoetermeer, Bussum, Voorst. Mogelijk start een groepje in Hattem.